Κατά την επιστροφή της στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, μετά την ολοκλήρωση της Eurovision 2026, η ελληνική αποστολή έκανε δηλώσεις στους δημοσιογράφους. Ανάμεσά τους ήταν και η Παρθένα Χοροζίδου. Μία φράση της ηθοποιού, όμως, φαίνεται πως ενόχλησε τον Γιώργο Λιάγκα, ο οποίος απάντησε αμέσως μετά την προβολή του βίντεο.
Στην ερώτηση: «Είπαν και ακούστηκαν πολλά για τον διαγωνισμό της Eurovision, τι απαντάτε εσείς;», η Παρθένα Χοροζίδου δήλωσε:
«Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε. Απαντάω ότι, όταν θα γίνεις δημιουργός να έχεις άποψη. Αυτό απαντάω. Η δημιουργία είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Η δουλειά μας είναι πάρα πολύ δύσκολη, όπως όλες οι δουλειές. Αν δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι, είναι πολύ εύκολο να κάθεσαι από κάτω και να λες, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα. Δεν με ενδιαφέρουν αυτά τα σχόλια, ποτέ, και για κανένα λόγο. Δεν με ενδιαφέρουν αυτοί οι άνθρωποι καθόλου».
Στη συνέχεια, ο Γιώργος Λιάγκας σχολίασε τα εξής: Θα πω στη συμπαθέστατη Παρθένα Χοροζίδου ότι όταν κάνεις κάτι δημόσια, είτε είναι τραγούδι, είτε είναι θέατρο, είτε είναι παρουσίαση, είτε οτιδήποτε άλλο, μοιραία κρίνεσαι. Αν θες να μην κρίνεσαι, να πας σε ένα απολυταρχικό καθεστώς που θα απαγορεύει στους άλλους ανθρώπους να κάνουν κριτική. Και επίσης, η κριτική δεν είναι μόνο από ειδήμονες, γιατί τότε θα είχαν δικαίωμα να μιλήσουν για το θέατρο μόνο οι κριτικοί θεάτρου. Δεν είναι έτσι. Θα ‘πρεπε να μιλήσουν για την τηλεόραση μόνο οι τηλεκριτικοί. Δεν είναι έτσι. Θα πάμε σε ένα δικτατορικό καθεστώς που να απαγορεύεται να πει κάποιος τη γνώμη του; Ούτε όσοι έχουν γνώμη ξέρουν τι λένε. Αλλά αυτή είναι η δημοκρατία, έχει γνώμη οποιοσδήποτε. Αρκεί να μην προσβάλλει τον άλλο.
Δεύτερον. Όλο αυτό που λέω εγώ για το βάρος της πρωτιάς, κοιτάξτε πώς το πήρε η Παρθένα Χοροζίδου. Το κλάμα της Παρθένας και η συγκίνηση είναι το βάρος που κι η Παρθένα το εισέπραξε, προφανώς, η γυναίκα, το βλέπετε; Ότι, αχ δεν τα καταφέραμε, και το παιδί αυτό δεν τα κατάφερε, και το ‘βγαλε σε έναν καημό και έναν πόνο. Αν δεν τους είχαν ψήσει κάποιοι, ότι θα ‘ναι πρώτοι, δεύτεροι, τρίτοι, θα ερχόμασταν χαμογελαστοί στο αεροδρόμιο. Δεν θα ερχόντουσαν με κλάματα. Μα ήρθαν με κλάματα, και με ένστικτο απολογίας. Γιατί; Δεν χάσαμε τον πόλεμο».
