Ο Γιάννης Σαββιδάκης έδωσε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην Κατερίνα Καραβάτου και τον Χρήστο Φερεντίνο, το απόγευμα της Τετάρτξς 11 Νοεμβρίου 2026, όταν βρέθηκε στο “Στούντιο 4” της ΕΡΤ.
Ανάμεσα σε άλλα, δε, ο δημοφιλής ερμηνευτής αναφέρθηκε στην διαχείριση της μεγάλης αγάπης από το κοινό στα χρόνια της επιτυχίας του αλλά και στην γενικότερη στάση που νιώθει πως οφείλουν να ‘χουν οι καλλιτέχνες στα όποια αρνητικά σχόλια.
Ειδικότερα, ο Γιάννης Σαββιδάκης σημείωσε χαρακτηριστικά πως “με την πίστη και την αφοσίωση, σ’ αυτό που έκανα, κατάφερα να γίνω γνωστός σε σημείο που παίρναμε γράμματα στην εταιρεία. Μέσα σε σακούλες σκουπιδιών, μεγάλες μαύρες, παίρναμε γράμματα από θαυμάστριες, τα έπαιρνα στο σπίτι και έγραφα σε ένα ένα αυτόγραφο. Κάποια στιγμή ήταν τόσα πολλά που έγραφε η μητέρα μου ή αδελφή μου και έβαζα εγώ υπογραφή”.
“Δεν μπορούσα δηλαδή, δεν προλάβαινα, αλλά έβαζα εγώ υπογραφή μετά από καιρό. Και τα έστελνα με δικό μου ταχυδρομείο. Εγώ προσωπικά έχω απαντήσει, ιδιοχείρως, σε 15.000 γράμματα… Δεν ξέρω πόσα… Και αυτό είναι το μεγάλο κρίμα με την ψηφιακή τεχνολογία, που έχει απομακρύνει λίγο την γλυκιά επαφή που μπορεί να ‘χει ένας άνθρωπος με έναν άλλον άνθρωπο”.
“Δεν είχα ποτέ αρνητικά γράμματα. Ένας που σε βλέπει αρνητικά, άλλωστε, θα σου γράψει και γράμμα; Δεν νομίζω. Δεν θυμάμαι. Ζήλιες σε συναδέλφους μπορεί να δημιουργηθούν λόγω όλου αυτού, αυτό δεν το γλιτώνεις. Το πρόβλημα ενός ανθρώπου ο οποίος φαίνεται ότι έχει ένα Χ ταλέντο, μια νοστιμιά κάπως, είναι ότι οι άλλοι θέλουν να το συμπιέσουν λίγο. Δηλαδή θέλουν να τον υποεκτιμήσουν ούτως ώστε να νιώσουν και αυτοί ωραία. Στην Ελλάδα υποεκτιμάς τον διπλανό σου, αν είναι πιο πάνω, για να νιώσεις και συ στο ίδιο επίπεδο. Τον κατεβάζεις δηλαδή και αυτό είναι ένα λάθος που κάνουμε”.
“Πιστεύω ότι εμείς δεν πρέπει να ακούμε τι λέει ο ένας και ο άλλος. Πρέπει να ακολουθούμε την πορεία μας και ας λένε ότι είμαστε σνομπ” συμπλήρωσε, επίσης, ο Γιάννης Σαββιδάκης στη νέα τηλεοπτική του εμφάνιση στην εκπομπή της ΕΡΤ.
“Εγώ δεν υπήρξα ποτέ σνομπ. Το ‘χω ακούσει, όμως. Ποτέ, είμαι αυτός που ήμουν στα 18 μου…”
