Η Ευαγγελία Μουμούρη παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και στον δημοσιογράφο Αστέρη Κασιμάτη, μιλώντας για την επιτυχία της σειράς «Ριφιφί», τη σχέση της με τον χρόνο και τη σημασία της ψυχανάλυσης στη ζωή της.
Η έμπειρη ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στις αλλαγές που έχει φέρει η ωριμότητα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις προσωπικές και επαγγελματικές της επιλογές.
-Η επιτυχία του Ριφιφί σού δημιουργεί άγχος για τις επόμενες επιλογές σου;
Το Ριφιφί είναι μια φωτεινή δουλειά και είμαι ευγνώμων που την έζησα. Αλλά θα πρέπει να την αφήσω πίσω μου και να προχωρήσω. Όταν πρωτοξεκίνησα ως ηθοποιός, δεν σκεφτόμουν την επιτυχία. Ήθελα να με αγαπάει το σινάφι μου. Από μικρή ήθελα να ανήκω στην οικογένεια του θεάτρου. Εκεί ένιωθα ασφάλεια. Στην παράσταση ξέρεις ποιο θα είναι το τέλος. Δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Υπάρχει μία αρχή, μία μέση και ένα τέλος. Στη ζωή δεν υπάρχει καμία σταθερά.
-Αναζητάς τη σταθερότητα στη ζωή σου;
Αυτή τη στιγμή θα ήθελα να έχω ηρεμία, γαλήνη και η ζωή να συνεχίσει να με εκπλήσσει. Η δουλειά μας είναι ένας μαραθώνιος. Το θέμα είναι να υπάρχεις στον χρόνο, να μπορείς να ζεις από τη δουλειά σου και να περνάς καλά σε αυτή. Δουλεύουμε πολύ σκληρά για να πηγαίνουμε σε έναν χώρο όπου δεν μιλάει ο ένας με τον άλλον. Προτιμώ μία καλή συνεργασία, παρά ένα καλό κείμενο και να παίζω με συναδέλφους που δεν έχω καλή επαφή.
-Υπάρχει κάποιο κομμάτι του εαυτού σου που ακόμη προσπαθείς να κατανοήσεις;
Κάνω αρκετά χρόνια ψυχανάλυση. Έχω ένα σταθερό ραντεβού που συνεχίζεται και είναι αυτό το οποίο με γειώνει. Με έχει γαληνέψει. Με την ψυχανάλυση καταλαβαίνεις τον βυθό σου, ακόμη και αν δεν σου αρέσει. Δηλαδή τα κομμάτια του εαυτού σου που σε οδήγησαν στο τώρα, μαθαίνεις να τα αποδέχεσαι και αν σε ενοχλούν, να τα αλλάζεις.
-Υπάρχει κάτι που πλέον δεν διαπραγματεύεσαι, ενώ παλαιότερα έκανες μεγάλες υποχωρήσεις;
Δεν διαπραγματεύομαι πια τον χρόνο μου. Τώρα, αν κάτι δεν το θέλω, λέω όχι. Παλαιότερα, υποχωρούσα και έκανα και πράγματα που δεν ήθελα. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις. Για μένα υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μου που παραδέχεται: «Πονάει η μέση μου. Δεν έχω τις ίδιες αντοχές» και ένα άλλο που θεωρεί ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος. Οπότε κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει. Και αυτό είναι απενοχοποιητικό. Είναι υπέροχο μετά τα 50 να ξεκινάς πάλι από την αρχή. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι ζεις μόνο μία φορά.
Πηγή εικόνας: NDP
