Στο ένθετο Secret, που κυκλοφορεί με τα “Παραπολιτικά”, μίλησε η Emily. Η νεαρή τραγουδίστρια, η οποία ανήκει στο δυναμικό της Panik Records, συνάντησε τη Σάσα Σταμάτη με αφορμή την κυκλοφορία του κομματιού “Κορίτσι Πράμα”, επανεκτέλεση της αρχικής βερσιόν του Φοίβου που είχε κυκλοφορήσει η Δέσποινα Βανδή το 2010.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, το τραγούδι παραμένει τρομακτικά επίκαιρο σήμερα, με τις σεξιστικές αδικίες σε βάρος των γυναικών να συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά σε όλους τους τομείς της ζωής.
«Έχουν αλλάξει πολλά και θα ήταν άδικο να πω το αντίθετο. Οι γυναίκες σήμερα έχουν μεγαλύτερη “ορατότητα”, διεκδικούν πιο δυνατά τη φωνή τους και βλέπουμε συζητήσεις που πριν από 20 χρόνια δύσκολα θα άνοιγαν δημόσια. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουν αλλάξει αρκετά», σημειώνει η Emily.
«Το “Κορίτσι Πράμα” παραμένει επίκαιρο, γιατί δεν μιλάει μόνο για μια συγκεκριμένη εποχή. Μιλάει για μια νοοτροπία. Μια νοοτροπία που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γυναίκα σαν αντικείμενο, να σχολιάζει το σώμα, την εμφάνιση, τις επιλογές και την ελευθερία της. Ίσως σήμερα όλα αυτά να εκφράζονται με πιο σύγχρονους τρόπους ή πίσω από μια οθόνη, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν», τονίζει χαρακτηριστικά η τραγουδίστρια.
Εσύ έχεις αντιμετωπίσει κάποιο από αυτά τα στερεότυπα στην προσωπική ή την επαγγελματική σου ζωή;
«Ναι και μάλιστα από πολύ μικρή ηλικία», παραδέχεται η Emily στη Σάσα Σταμάτη και συμπληρώνει: «Αν υπάρχει κάτι που έχω συναντήσει πολλές φορές στη ζωή μου, είναι η ανάγκη των γύρω μου να “μικρύνω”, είτε ως προσωπικότητα είτε ως καλλιτέχνιδα».
«Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει μια φράση, που δεν ξέχασα ποτέ: “Πάντα θα αφήνεις τα αγοράκια να κερδίζουν”. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Σκεφτόμουν ότι, αν είμαι καλύτερη στο σκάκι ή σε οτιδήποτε άλλο, γιατί να πρέπει να χάσω επίτηδες;
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν μου έδινε μια συμβουλή επειδή το θεωρούσε σωστό, αλλά γιατί πίστευε πως έτσι λειτουργεί η κοινωνία. Κι αυτό, δυστυχώς, το συνάντησα πολλές φορές στην πορεία μου. Έχω βρεθεί σε καταστάσεις όπου ένιωθα ότι έπρεπε να είμαι λιγότερο δυναμική, λιγότερο εκφραστική ή λιγότερο επιτυχημένη, για να μη νιώσει κάποιος άλλος άβολα.
Το ίδιο συνέβη και σε προσωπικές σχέσεις, όπου υπήρξαν άνθρωποι που ήθελαν να ορίζουν τι θα φορέσω, πώς θα εμφανιστώ, πού θα δουλέψω ή ακόμα και με ποιους θα συναναστρέφομαι. Όλα αυτά δεν είναι απλώς ζήλια ή κτητικότητα, είναι ανάγκη να περιοριστεί μια γυναίκα, ώστε να χωράει στις προσδοκίες των άλλων. Εγώ, όμως, πάντα πίστευα ότι ο καθένας πρέπει να χτίζει το δικό του φως και όχι να προσπαθεί να σβήσει το φως του άλλου», εξομολογείται η Emily.
