Η Έλλη Πασπαλά παραχώρησε συνέντευξη στο ΒΗΜΑ και στον Γιώργο Νάστο, με αφορμή την εμφάνισή της στο Kournos Music Festival, όπου παρουσιάζει ξανά το εμβληματικό άλμπουμ «Το νησί των λωτοφάγων», 36 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία.
Η σπουδαία ερμηνεύτρια μίλησε για τη σχέση της με τις παλιές ηχογραφήσεις, τις αλλαγές που έφερε ο χρόνος στη φωνή και στον τρόπο που προσεγγίζει τη μουσική σήμερα, ενώ εξήγησε πώς αντιλαμβάνεται πλέον την αξία της αφαίρεσης και της καλλιτεχνικής ωριμότητας.
-Όταν μπαίνετε στη διαδικασία να ακούσετε μια τέτοια δική σας δουλειά από την κυκλοφορία της οποίας έχουν περάσει αρκετά χρόνια πώς λειτουργεί αυτό για εσάς;
Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτό που με ρωτάτε, και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η φωνή. Ποια ήταν η φωνή τότε και ποια είναι η φωνή τώρα. Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια και δεν είναι η ίδια φωνή – δεν γίνεται να είναι η ίδια φωνή.
Αν είμαι τυχερή, ακούω πράγματα που μου αρέσουν και με συγκινούν – δεν μιλάω συγκεκριμένα για αυτόν τον δίσκο, μπορεί να είναι κάτι άλλο, ηχογραφημένο πάλι πριν από πάρα πολλά χρόνια.
Καμιά φορά ακούω μια φωνή που είναι, ναι μεν, πολύ πιο νεανική, αλλά της δίνω έναν στόμφο που δεν θα έβαζα ποτέ σήμερα. Κρίνω πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μου, αλλά προσπαθώ να ακούσω κάθε δουλειά με ένα φρέσκο αυτί, να μην το κρίνω αυστηρά.
Κάποιες φορές εκπλήσσομαι πολύ ευχάριστα, και κάποιες φορές είμαι λίγο πιο επικριτική, επειδή βλέπω ότι κάτι δεν θα το έκανα έτσι τώρα. Και θεωρώ πως καλώς δεν θα το έκανα. Όχι επειδή δεν μπορώ, αλλά επειδή δεν θα το ήθελα.
-Όσο μεγαλώνουμε καταλαβαίνουμε την αξία της αφαίρεσης. Απολαμβάνουμε αλλιώς τα πράγματα.
Μου θυμίζει αυτό που λέτε ένα τραγούδι, από τα τελευταία που έγραψε και ηχογράφησε ο Λέοναρντ Κοέν, βρίσκεται στον δίσκο “Popular Problems”, λέγεται “Slow”, όπου το περιγράφει κάπως αυτό.
Δεν έχω ανάγκη για επίδειξη και για βιρτουοζιτέ. Όμως και το σώμα δεν μπορεί, έχει αλλάξει λίγο η φωνή. Δεν έχει την ευλυγισία που είχε, δεν έχει το εύρος που είχε. Αλλά έχω κερδίσει κάτι άλλο – ελπίζω και πιστεύω – στον ψυχισμό μου, έχω κατακτήσει κάποια άλλα στοιχεία που δεν είχα σε νεότερη ηλικία.
Επίσης, να αναφέρω κι αυτό: όταν ακούς τον εαυτό σου σε παλιές ηχογραφήσεις, κατά κάποιον τρόπο αντιλαμβάνεσαι έντονα το πέρασμα του χρόνου. Έχουν περάσει, κυριολεκτικά, 36 χρόνια από το “Νησί των Λωτοφάγων”. Μου φαίνεται ασύλληπτο.
Πηγή εικόνας: NDP
