Με αφορμή την καθημερινή της παρουσία στη μεσημβρινή ζώνη του ΕΡΤnews, η Έλλη Κασόλη παραχώρησε συνέντευξη στο ένθετο Real life και τη συνάδελφο της, Πολυξένη Καραμίχα.
Μάλιστα, ανάμεσα σε άλλα, η όμορφη δημοσιογράφος και παρουσιάστρια μίλησε για τις αναμνήσεις που κρατά από τις αποστολές σε εμπόλεμη ζώνη και για τις εικόνες που την έχουν στιγματίσει μέχρι σήμερα.
Έχεις καλύψει τον πόλεμο στην Ουκρανία για πέντε μήνες. Τι δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Πήγα τρεις φορές και κάθε φορά ήταν μια διαφορετική κατάσταση. Είναι πάρα πολλές οι ιστορίες που θυμάμαι. Στη δουλειά μας έχουμε μάθει να είμαστε πολύ σκληροί. Πολλές φορές, για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα, είναι σαν να πρέπει να ξεπερνάμε κάποια πράγματα που συμβαίνουν και να συνεχίζουμε. Σε μια τέτοια κατάσταση, σε έναν πόλεμο, εκτός από το ότι πρέπει να είσαι καλά και να επιβιώσεις, πρέπει να επιστρέψεις με έργο και δουλειά.
Κρατάω δυο εικόνες. Η μία είναι μια γιαγιά, που θυμάμαι πάρα πολύ έντονα και δεν ξέρω αν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήταν μια μικροκαμωμένη, ηλικιωμένη γυναίκα, με το μαντίλι της, που έφυγε και περπάτησε δυο ολόκληρα χωριά για να μάθει αν στον μαζικό τάφο που είχε ανακαλυφθεί βρισκόταν ο γιος της. Έμαθε ότι ήταν εκεί και στη συνέχεια γύρισε πίσω, πάλι με τα πόδια. Αυτή η εικόνα μου έχει μείνει.
Και η δεύτερη;
Έχει να κάνει με κάτι που έζησα εγώ. Ειδικά στην αρχή του πολέμου, οι έλεγχοι στους δρόμους και στα checkpoints ήταν πολύ αυστηροί. Ήταν οι πρώτες μου ώρες στην Ουκρανία, μόλις είχα φτάσει και με σταμάτησαν σε έναν έλεγχο. Με σημάδευαν με όπλο για περίπου δυο ώρες. Τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα γιατί δεν μπορούσα να συνεννοηθώ.
Με πήγαν στον ανακριτή και, μετά από αρκετή ώρα, καταφέραμε να βγάλουμε άκρη και γύρισα πίσω. Είναι τρομακτικό να σε σημαδεύει κάποιος για τόση ώρα με ένα όπλο, να μην μπορείς να συνεννοηθείς μαζί του και την ίδια στιγμή να ακούς εκρήξεις δεξιά και αριστερά.
