Καλεσμένη την Ελένη Καρακάση είχε σήμερα (13/10/2026) η Σταματίνα Τσιμτσιλή. Η γνωστή ηθοποιός επισκέφθηκε το πλατό του Happy Day, δίνοντας συνέντευξη με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης “Άννα Καρένινα” στο Θέατρο Ελληνικός Κόσμος.
Η συζήτηση επικεντρώθηκε και στην οικογενειακή της ζωή στο πλευρό του συντρόφου της, την ολική υστερεκτομή στην οποία προχώρησε το προηγούμενο διάστημα, καθώς και στη διαδικασία της αναδοχής παιδιού που έκαναν οι δυο τους, η οποία τελικά εγκρίθηκε και προχωράει.
«Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν την έχουμε την αναδοχή και εμείς δεν το είχαμε στο μυαλό μας, γιατί το πρώτο που κάναμε ήταν τα χαρτιά μας για την υιοθεσία και, όταν άνοιξε ο φάκελος μας, ακολουθήσαμε. Εγώ πάντα στο μυαλό μου την είχα την υιοθεσία και το συζητούσαμε και με τον Δημήτρη από τα πολύ πρώτα χρόνια που ήμασταν μαζί», μοιράζεται η Ελένη Καρακάση.
«Ο Δημήτρης λίγο το είχε στο μυαλό του, όπως το έχουν λίγο οι πιο παλιοί. Δηλαδή “ας προσπαθήσουμε να κάνουμε βιολογικά ένα παιδί”, όλα αυτά. Όταν δεν ήρθε και κυρίως με το που έκανα εγώ την ολική υστερεκτομή πριν από τεσσεράμισι χρόνια περίπου, ήταν το πρώτο πράγμα που με το που συνήλθα από όλο αυτό μου λέει ο Δημήτρης να το βάλουμε μπροστά. Λέω “φυσικά”. Και δεν το συζητήσαμε καθόλου.
Όντως ανεβάσαμε τα χαρτιά μας στην πλατφόρμα και θυμάμαι ότι πήγαμε και ρωτήσαμε στον νότιο τομέα που ανήκουμε αν -ήμερα 5 Φλεβάρη που είναι τα γενέθλιά μου- τα χαρτιά μας στην αίτηση είναι εντάξει. Και μας εξήγησαν ότι είναι αρκετά πίσω το πώς ανοίγουν οι φάκελοι. Έχει απλοποιηθεί αρκετά το σύστημα. Δυστυχώς, όπως πολλά πράγματα στην Ελλάδα, είναι υποστελεχωμένα. Δηλαδή εμάς εκείνη την περίοδο στον Νότιο Τομέα ήταν πολύ λίγοι υπάλληλοι, κοινωνικοί λειτουργοί που τα έκαναν σχεδόν όλα.
Στο μεταξύ διάστημα, ενώ εμείς υπολογίζαμε ένα δίχρονο ότι θα ανοίξει ο φάκελός μας, ο φάκελός μας άνοιξε στο χρόνο. Προφανώς γίνανε πιο πολλοί άνθρωποι».
Περιγράφοντας τη διαδικασία της αναδοχής και τις διαφορές της με την υιοθεσία, η ηθοποιός τόνισε: «Όταν θα ανοίξει ο φάκελός σου λοιπόν και θα έρθεις στην επαφή με την κοινωνική λειτουργό, τον κοινωνικό λειτουργό, θα σε ρωτήσουν, θα σου δώσουν μια λίστα και θα πεις τι θες. Αγόρι, κορίτσι, διαφυλικό, ηλικίες, ιθαγένεια, Έλληνας, ξένος. Θα επιλέξεις και τι θέλεις. Θέλεις την κρατική, τη διακρατική υιοθεσία.
Εμείς δεν είχαμε βάλει καμία επιλογή, ούτε ηλικία είχαμε βάλει μέχρι δέκα χρονών. Νομίζω μπορεί να είχαμε βάλει και δώδεκα, δε θυμάμαι να σου πω. Ούτε φύλο είχαμε βάλει, ούτε αγόρι, ούτε κορίτσι. Ό,τι μας τύχαινε αγόρι, κορίτσι διαφυλικό, γιατί σκεφτήκαμε και αυτό. Οπότε όταν ήρθαμε σε επαφή με την κοινωνική λειτουργό που είναι υπεύθυνη για εμάς, μας πρότεινε και την αναδοχή.
Ο ανάδοχος γονέας είναι πολύ σημαντικό να ξέρει ότι πάντα ο σκοπός του είναι να ετοιμάσει το παιδί να γυρίσει στη φυσική του οικογένεια. Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο αυτό. Όπως πάντα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να μιλάει στο παιδί, να αγαπήσει και την άλλη οικογένεια. Πρέπει να το κάνει αυτό για να το περάσει στα παιδιά. Ο σκοπός δεν είναι να μισήσει το παιδί την οικογένεια. Το παιδί πρέπει να μη νιώσει την παραμέληση, να μη νιώσει ότι κάποιος το άφησε».
«Υπάρχει λοιπόν πάντα η περίπτωση το παιδί να γυρίσει στη βιολογική του οικογένεια. Αυτό είναι ένα μεγάλο κομμάτι. Είναι πολύ σημαντικό να κρατήσουμε την εχεμύθεια, γιατί το έχω υπογράψει κιόλας.
Είναι οκτώμισι χρονών. Εμείς λοιπόν γνωριστήκαμε, το αρχικό ματσάρισμα να σας πω ότι το κάνει ένας αλγόριθμος. Δηλαδή το τι έχει ζητήσει και το τι υπάρχει από την απέναντι πλευρά, το πρώτο ματσάρισμα το κάνει ένας αλγόριθμος. Εμάς λοιπόν μας συνέδεσαν με ένα παιδάκι. Δεν θα πω φύλο, δεν κάνει να πω.
Την πρώτη φορά που με πήραν και μου είπαν ότι η σύνδεσή μου έγινε με αυτό το παιδί, έβαλα τα κλάματα. Ήταν ούτε εγώ το περίμενα ότι θα αντιδρούσα έτσι», εξομολογείται η Ελένη Καρακάση.
Απελπίστηκαν όταν έμαθαν ότι δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδί με φυσιολογικό τρόπο;
«Ναι, απελπιστήκαμε», παραδέχεται η Ελένη Καρακάση.
«Οι γύρω μας απελπίστηκαν πιο πολύ απ’ ό,τι απελπιστήκαμε με το Δημήτρη. Δηλαδή πρέπει να σου πω ότι στους τρεις μήνες μας είπαν οι ίδιοι άνθρωποι που μας πρότειναν την αναδοχή να σκεφτούμε να πάμε σε άλλη αναδοχή και το αρνηθήκαμε.
Γιατί δεν είναι ένα σακάκι που λες “α, το μανίκι μου είναι μακρύ και πάμε κάπου αλλού”. Όχι. Και ήμασταν και αποφασισμένοι ότι ανάλογα τι πώς θα επέλεγε το παιδί να είμαστε. Δηλαδή ακόμα και αν έλεγε ότι “εγώ θέλω να είμαι μαζί σας όλη την ημέρα, να κάνουμε ταξίδια, διακοπές, θέατρα, οτιδήποτε, αλλά θέλω να γυρνάω να κοιμάμαι στη δομή”, θα κάναμε αυτό. Αυτό που ήθελε το παιδί. Μάλιστα τους το είχα πει κιόλας.
Ο Δημήτρης είναι λίγο αγχωμένος, γιατί εκείνος τώρα είναι λίγο στη δεύτερη μοίρα με το παιδί, γιατί είναι ακριβώς σαν ένα μωρό που έχει πιο πολύ ανάγκη τη μαμά. Συγκινείται όμως πάρα πολύ με την αγάπη που του δίνω».
