O Δημήτρης Καπουράνης έδωσε συνέντευξη στο ένθετο ΒΗΜΑgazino και τη δημοσιογράφο Έρη Βαρδάκη αυτή την εβδομάδα με αφορμή την θεατρική του παρουσία σε δυο παραστάσεις.
Ανάμεσα σε πολλά, μάλιστα, ο νεαρός ηθοποιός αναφέρθηκε στο άγχος που είχε στα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα αλλά και στις επιλογές που έχει κάνει μέχρι σήμερα στη μικρή οθόνη.
Όταν ξεκινούσατε, είχατε το άγχος του να γίνετε πρωταγωνιστής;
Σίγουρα το είχα. Υπήρξε η ένταση, το άγχος, η φιλοδοξία. Μάλλον, δεν ξέρω εάν ήταν ακριβώς φιλοδοξία. Αυτό που ήθελα πραγματικά ήταν να μη γυρίσω πίσω. Να μην ξαναδουλέψω σε μπαρ ή να τελειώσω το Πολυτεχνείο εξ ανάγκης. Γεννήθηκε έτσι μέσα μου μια ένταση που με ακολουθούσε και υποκριτικά, αλλά και στην καθημερινότητα μου, αφήνοντας κομμάτι της πραγματικής μου ζωής πίσω.
Πλέον, έχω βρεθεί σε ένα σημείο όπου και προσωπικά και επαγγελματικά νιώθω ήρεμος, ασφαλής. Έχω χώρο για τους ανθρώπους γύρω μου, για τη σχέση μου, για να νιώσω πλήξη ενίοτε. Ήμουν τυχερός γιατί κατάφερα να βρεθώ σχετικά νωρίς σε μια λειτουργία ασφαλείας. Να πω ότι θέλω να βελτιώσω κάποια πράγματα στη ζωή μου. Να κάνω ψυχοθεραπεία. Να γράψω. Δεν γίνεται, νομίζω, να εμπλουτίσεις την τέχνη σου εάν ενίοτε δεν αποσυνδέεσαι από αυτήν.
Βαδίζετε πάντως σε έναν συγκεκριμένο δρόμο. Οι επιλογές σας είναι σταθερά μακριά από αυτό που θα ονομάζαμε εν συντομία mainstream.
Μα, έχω κάνει mainstream τηλεόραση, Για παράδειγμα, “Τα καλύτερα μας χρόνια” στην ΕΡΤ ή το “Ναυάγιο” στο MEGA. Το έπραξα πολύ συνειδητά, τόσο για τον βιοπορισμό μου όσο και για την προβολή του ονόματος μου, πρόκειται και για δουλειές που σέβομαι. Δεν κρύβω, όμως, ότι πολλές φορές η τηλεόραση με τρομάζει αισθητικά. Και δικές μου σκηνές.
Λέω, να βάζεις τόσο κόπο στα πράγματα και ξαφνικά να σου πετιέται μια τέτοια σκηνή στο Internet. Εντάξει, λίγο γελάω, λίγο με αποκαρδιώνει.
