Με αφορμή την είσοδο του σίριαλ “Μια γυναίκα” στην τηλεοπτική μας πραγματικότητα, η Δανάη Παππά έδωσε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο Νίκη Κώτσου.
Ανάμεσα σε πολλά, δε, η νεαρή πρωταγωνίστρια μίλησε τόσο για την σχέση που φροντίζει να διατηρεί με τη δημοσιότητα όσο και για τη λεπτή γραμμή που ορίζει ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την προσωπική της ζωή.
Η δημοσιότητα ήρθε στη ζωή σας σε σχετικά νεαρή ηλικία. Τι μάθατε μεγαλώνοντας μέσα σε αυτήν;
Ότι η εικόνα που έχει ο κόσμος για εσένα δεν μπορεί να είναι η ταυτότητα σου. Στην αρχή είναι δύσκολο, γιατί ξαφνικά πολλοί άνθρωποι έχουν άποψη για το ποια είσαι χωρίς να σε γνωρίζουν και, όταν είσαι πιο μικρή, έχεις μεγαλύτερη ανάγκη να εξηγήσεις ή να διορθώσεις αυτή την εικόνα.
Με τον χρόνο κατάλαβα και κάτι ακόμη: να μην πιστεύω ούτε υπερβολικά ούτε τα πολύ κακά που μπορεί να διαβάσω για εμένα. Γιατί, αν αφήσεις το ένα να σε απογειώσει, ανακαστικά θα επιτρέψεις και στο άλλο να σε διαλύσει. Και φυσικά καταλαβαίνω ότι η δημοσιότητα είναι μέρος της δουλειάς που έχω επιλέξει.
Δεν προσποιούμαι ότι δεν με αφορά. Απλώς δεν θέλω να γίνει ποτέ ο λόγος για τον οποίο κάνω αυτή τη δουλειά. Για εμένα πρέπει παραμένει συνέπεια της δουλειάς και όχι ο στόχος της.
Που βάζετε τη γραμμή ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και στην αληθινή Δανάη;
Νομίζω ότι πλέον η γραμμή είναι αρκετά ξεκάθαρη μέσα μου. Δεν έχω πρόβλημα να μιλήσω για τον τρόπο που σκέφτομαι, για πράγματα που αγαπώ, για φόβους, εμπειρίες ή όσα με έχουν διαμορφώσει. Όμως άλλο να μοιράζεσαι τον εαυτό σου και άλλο να εκθέτεις τη ζωή σου ή τη ζωή κάποιου άλλου. Το ότι κάποιος έχει μια δημόσια δουλειά δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η ζωή του γίνεται δημόσια περιουσία.
Υπάρχουν σχέσεις, στιγμές και άνθρωποι που για μένα αποκτούν μεγαλύτερη αξία ακριβώς επειδή δεν γίνονται περιεχόμενο. Δεν είναι μυστικά, είναι προσωπικά. Και θεωρώ πολύ υγιές να υπάρχει ακόμη αυτή η διάκριση. Ταυτόχρονα, όταν έχεις δημόσιο λόγο, θεωρώ ότι υπάρχει και μια ευθύνη.
Όχι να έχεις άποψη για τα πάντα. Ίσα ίσα, νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να μπορείς και να λες, “δεν γνωρίζω αρκετά για να μιλήσω”. Αλλά να σκέφτεσαι τι λες, πως το λες και τι χώρο δημιουργείς γύρω σου με αυτό.
