Στην κάμερα της εκπομπής “Πρωίαν σε Είδον” μίλησε ο Αύγουστος Κορτώ, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου. Αφοπλιστικά εξομολογητικός, ο γνωστός συγγραφέας παραθέτει όλα εκείνα που τον κάνουν να νιώθει χαρούμενος μέσα στην ημέρα του και παραδέχεται ότι δεν έχει καμία ανάγκη υστεροφημίας.
«Η αλήθεια είναι ότι ένα από τα βασικά κίνητρα για το βιβλίο ήταν ότι ήθελα να καταγράψω κάποια κομμάτια από τη ζωή μου με τον Τάσο, από το πώς γνωριστήκαμε μέχρι το πώς έχουμε ζήσει μαζί όλα αυτά τα χρόνια», ξεκινά τις δηλώσεις του ο Αύγουστος Κορτώ και συμπληρώνει:
«Απ’ την άλλη, όπως κάθε βιβλίο είχε τις δυσκολίες του και η μεγαλύτερη ίσως δυσκολία για μένα ήτανε το να ερευνήσω, να αποτυπώσω, να εξηγήσω αν εξηγείται, το πώς, ενώ από παιδί λαχταρούσα στενούς φίλους και είχα την τύχη να αποκτήσω με τα χρόνια πολύ αγαπημένους φίλους, τους οποίους ωστόσο τον έναν μετά τον άλλο τους έχασα σχεδόν όλους.
Ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω ποιο ήταν το λάθος μου και για ποιο λόγο οι πιο στενοί, οι πιο αγαπημένοι μου φίλοι είτε χάνονταν τελείως από τη ζωή μου, είτε ακόμα χειρότερα στρέφονταν εναντίον μου. Με αφορμή αυτό το βιβλίο προσπάθησα πιάνοντας τις περιπτώσεις του καθενός και της καθεμιάς, να δω τι έφταιξε από τη δική μου πλευρά».
«Από πολύ μικρός η πρώτη μου εμπειρία με την πληθωρική αγάπη ήταν η αγάπη της Κατερίνας, η αγάπη της μητέρας μου και επειδή κατάλαβα από πολύ νωρίς ότι η Κατερίνα δεν είναι καλά και ότι δεν θα την έχω για πάντα, δηλαδή στην εφηβεία ήταν προφανές πια, όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι οι απόπειρες είναι απόπειρες. Η αγάπη, η μεγάλη αγάπη συνοδεύεται από τον φόβο ότι θα τη χάσεις», εξομολογείται για τη μητέρα του.
«Η μεγάλη ζωή για μένα είναι οι μέρες που ο Τασούλης σχολάει νωρίς από τη δουλειά και παίρνω τον Τζεράκι και πηγαίνουμε και τον βρίσκουμε. Γυρνά στο σπίτι, φτιάχνει μια μακαρονάδα, ή παραγγέλνεις, βάζει μια σειρά ή μια ταινία. Ακόμα και το τι θα παραγγείλουμε είναι στιγμές που μου φαίνεται μαγικό», περιγράφει ο Αύγουστος Κορτώ στην κάμερα της Δημόσιας Τηλεόρασης.
Όπως επισημαίνει: «Η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα. Μπορεί να κρύβεται και στα απλά πράγματα. Χαίρομαι πολύ. Πάντα χαίρομαι όταν εκδίδεται ένα βιβλίο μου, αλλά χαίρομαι που θα υπάρχει αυτό το βιβλίο, όποια και αν είναι η πορεία του, ότι κατάφερα να φτάσω στα σαράντα επτά. Αυτό είναι ένα κατόρθωμα. Βέβαια, δεν είναι δικό μου κατόρθωμα μόνο είναι, ξέρεις, Τάσος, ψυχίατροι, αλλά κατάφερα να πω την ιστορία της ζωής μου με τελείως περίεργο τρόπο. Αλλά την είπα, την έγραψα και θα υπάρχει αυτό το βιβλίο εκεί που το κοιτάω και με κοιτάει».
Κλείνοντας, ξεκαθαρίζει πως δεν τον αφορά η υστεροφημίαε, αφού ο ίδιος δεν θα βρίσκεται στη ζωή για να νιώσει το οτιδήποτε.
«Σε εκατό χρόνια από τώρα θα έχω ξεχαστεί αναμφίβολα. Συμβαίνουν αυτά. Έχουν ξεχαστεί και σημαντικότεροι από μένα. Σε πενήντα χρόνια πιθανώς να υπάρχουν κάποιοι που να θυμούνται το βιβλίο της Κατερίνας. Αλλά να σου πω κάτι; Αυτή τη στιγμή θα τα έχω τινάξει και δε θα μπορώ να νιώθω τη γλύκα ενός μηνύματος, μιας κουβέντας στο δρόμο ή το πολύ σημαντικό, τη γλύκα του ονείρου».
«Δε με αφορά καθόλου η υστεροφημία μου, ένας κόσμος στον οποίο θα απουσιάζω. Αν μου αξίζει να ξεχαστώ, να ξεχαστώ φυσικά. Και όπως έλεγε ο Κούντερα, προτού ξεχαστώ θα γίνω κιτς. Μπορεί να είμαι ήδη κιτς, έτσι; Μπορεί να είμαι ήδη στο δρόμο για τη λήθη και να μην το έχω καταλάβει, αλλά είναι ωραίος δρόμος», καταλήγει ο Αύγουστος Κορτώ.
