Ο Άρης Δημοκίδης βρέθηκε καλεσμένος στο «Στούντιο 4» το απόγευμα της Τρίτης 9 Ιουνίου και μίλησε για την αγχώδη διαταραχή, την αρρωστοφοβία που αντιμετώπισε για χρόνια, αλλά και την απώλεια της μητέρας του.
«Ήτανε περίπου δέκα χρόνια που παιδεύτηκα με την αγχώδη διαταραχή και μέχρι να κάνω την ψυχοθεραπεία και να πάρω την αγωγή που χρειαζότανε, την κατάλληλη και λοιπά, οι τρόποι που το χειρίστηκα ήτανε δημιουργικοί. Οπότε έχω την αίσθηση ότι μια άλφα δημιουργικότητα μου ξεκίνησε από κει. Άρχισα να γράφω παιδικά βιβλία, έφτιαξα blog, άρχισα να γράφω πολύ, να κάνω διάφορα πράγματα. Αυτό με έβγαζε απ’ το άγχος».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην αρρωστοφοβία που βίωσε για περισσότερο από μία δεκαετία. «Αρρωστοφοβία! Πάρα πολύ. Είχα τρομερή. Κάθε μέρα κάτι άλλο… Δεν πίστευα τους γιατρούς. Ήμουν πιο διαβασμένος. Γύρω στα 22, 23. Μέχρι τα 33. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ταυτόχρονα ήτανε και υπέροχα χρόνια μαζί. Δηλαδή περνούσα και πάρα πολύ ωραία και είχα και μια σκιά σε κάποιες στιγμές. Μπορούσα όμως να ξεχαστώ. Ήμουν λειτουργικός. Αν δεν ήμουνα λειτουργικός ίσως ήταν καλύτερα, γιατί θα είχα πάει νωρίτερα να το λύσω. Και θα το έλυνα πολύ νωρίτερα».
Ο Άρης Δημοκίδης εξήγησε πως η ασθένεια της μητέρας του ήταν εκείνη που τον ώθησε να αναζητήσει ουσιαστική βοήθεια. «Υπήρξε κάτι το οποίο με έκανε να πάω και ήτανε η ασθένεια της μαμάς μου που όταν αρρώστησε από καρκίνο… Ο φόβος μου εμένα, ο μεγάλος, ήταν ο καρκίνος. Ο καρκίνος των βλεφάρων! Ο καρκίνος… το μελάνωμα, ο καρκίνος του αυτιού… συνέχεια πίστευα ότι έχω».
«Όταν είχε λοιπόν καρκίνο και αυτό με τάραζε ακόμα πιο πολύ… συνέχεια. Και μετά, όταν καταλάβαμε ότι δεν θα τον νικήσει είπα “δεν μπορώ. Δεν γίνεται. Όσο θα πλησιάζει ο καιρός, ας πούμε, θα είμαι χάλια”. Οπότε… Η αγαπημένη μου μαμά έφυγε, αλλά ακόμα και φεύγοντας, με βοήθησε».
Τέλος, μίλησε για τη μητέρα του και τις σπουδές της στην υποκριτική. «Η μαμά μου είχε σπουδάσει ηθοποιός, ήταν στο Εθνικό Θέατρο, αλλά δεν τελείωσε. Ήτανε με την Άννα Βαγενά, τον Κώστα Αρζόγλου, τον Μηνά Χατζησάββα».
