Ο Αντώνης Μυριαγκός παραχώρησε συνέντευξη στο Harper’s Bazaar και στην Άρτεμη Θύμιου, με αφορμή τη συμμετοχή του στη νέα σειρά του MEGA «Δύο μαύρα πουκάμισα».
Ο ηθοποιός μίλησε για τη σχέση του με την τέχνη και τις αφετηρίες του, ενώ αναφέρθηκε στη ζωγραφική, τις σπουδές του στη Σχολή Καλών Τεχνών και την απόφασή του να ακολουθήσει τελικά το θέατρο.
-Τελικά, ξεχνάμε τις αφετηρίες μας;
Νομίζω πως ναι. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να μπαίνουμε σε μια λήθη. Κι όμως, πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να επιστρέφω πίσω όχι από νοσταλγία, αλλά για να καταλάβω πώς συνδέεται αυτό που ζω σήμερα με όσα προηγήθηκαν. Αυτό είναι που κάνει η τέχνη με έναν μοναδικό τρόπο. Είτε βλέπεις μια ταινία, είτε διαβάζεις έναν στίχο, είτε ακούς μια μουσική, ξαφνικά όλα σταματούν. Συγκεντρώνεσαι στη στιγμή. Και αυτές οι μικρές στιγμές είναι που, τουλάχιστον εμένα, νιώθω ότι με κουρδίζουν ξανά.
-Η ζωγραφική παραμένει ένας τρόπος έκφρασης;
Δε ζωγραφίζω πια. Ξεκίνησα από τα εικαστικά, πέρασα αρκετά χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά στην πορεία με κέρδισε το θέατρο. Αυτό που κράτησα, όμως, δεν ήταν μόνο μια δεξιότητα. Ήταν οι άνθρωποι, οι εμπειρίες και ένας τρόπος να σκέφτομαι την τέχνη. Γιατί είναι άλλο να έχεις μια κλίση ή μια τεχνική και άλλο να μπορείς να παράγεις έργο. Πολλοί άνθρωποι έχουν ταλέντο. Το έργο, όμως, είναι κάτι που αποκτά δική του ζωή. Περπατάει μόνο του.
Πηγή εικόνας: NDP
