Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου φιλοξενήθηκε στο “Νωρίς Νωρίς” το πρωί της Τρίτης (23/6), με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση “Λυσιστράτη”. Η ηθοποιός σημειώνει πως επί 35 ολόκληρα χρόνια δεν έχει υπάρξει σεζόν που να έχει μείνει εκτός δουλειάς, ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη ζωή της Μέριλυν Μονρόε που ενσάρκωσε τον φετινό χειμώνα στο θέατρο.
«Είμαι 35 χρόνια non stop και μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό και το χαίρομαι και αισθάνομαι και ευλογημένη που είμαι σε αυτή την εργασία, την οποία έχω επιλέξει. Αγαπάω τόσο πολύ, που είμαι ενεργή όλα αυτά τα χρόνια», αφηγείται η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.
«Δεν θα το ήθελα κιόλας να μείνω έναν χρόνο εκτός, τι θα έκανα; Δηλαδή εμένα η δουλειά με θρέφει, γιατί είναι από αυτές τις εργασίες που δεν πας καταναγκαστικά, ρε παιδί μου, να κάνεις το οκτάωρο και να χτυπήσεις κάρτα. Αυτό το αγαπάς βαθιά μέσα σου», πρόσθεσε.
«Θα έρθει στην Αθήνα ο “Φάκελος Μέριλυν”. Έχουμε κάνει focus όχι στο λαμπερό κομμάτι της Μέριλυν, αυτό το ξέρουμε, αλλά στα σκοτάδια της που ήταν πολλά. Είναι ρόλος ζωής για μένα», ανέφερε στη συνέχεια της κουβέντας η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.
«Ψυχικά ήμουν ράκος κάθε φορά. Από την αρχή μέχρι το τέλος του έργου το όλο πράγμα σε ζορίζει. Έχεις να ενσαρκώσεις ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε ανάδοχες οικογένειες, γιατί η μητέρα της είχε σχιζοφρένεια, ήταν σε ψυχιατρική κλινική. Κάποια στιγμή μεγάλωσε, πήγε στη γιαγιά, κι αυτή ήταν καταθλιπτική, πήγε να τη σκοτώσει σε ηλικία 5 ετών, να την πνίξει. Σε ηλικία 8 ετών τη βίασαν.
Μετά είχε τα κότσια όμως και έγινε αυτό που έγινε. Φαντάσου ένα πλάσμα τόσο ταλαιπωρημένο, έγινε star του Hollywood. Αλλά, επειδή το παιδικό τραύμα πάντοτε σε κυνηγάει, έκανε επιλογές πολύ κακές και στην προσωπική της ζωή. Οπότε από όπου και να το πιάσεις, αυτό το κορίτσι είχε πολύ βαριά ζωή», αφηγείται η ηθοποιός για την αείμνηστη χολυγουντιανή σταρ.
«Αφού στο τέλος εγώ, όταν λέω την τελευταία ατάκα, ξεσπούσα σε κλάματα, σε γοερό κλάμα, γιατί σε όλη την παράσταση προσπαθούσα λίγο να το κρατήσω και ξεσπούσα σε λυγμούς. Και στο χειροκρότημα εγώ έκλαιγα και μου λέγανε “τι ωραίο εύρημα του σκηνοθέτη αυτό”, λέω “παιδιά, δεν ήταν εύρημα”. Δεν άντεχα άλλο», εξομολογείται η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.
