Ο Αιμιλιανός Σταματάκης δεν είναι από τους ανθρώπους που θα σου πουν εύκολα αυτό που θέλεις να ακούσεις. Έχει άποψη, την υπερασπίζεται με πάθος και δεν δείχνει ιδιαίτερα πρόθυμος να κάνει εκπτώσεις σε όσα πιστεύει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιες φορές μπορεί να είναι λιγότερο αρεστός. Άλλωστε, η σχέση του με τη δημοσιότητα υπήρξε από την αρχή μια σχέση με σαφώς καθορισμένα όρια. Μόνο που πίσω από αυτά τα όρια υπάρχει ένας άνθρωπος με τις δικές του ευαισθησίες και τις στιγμές που τον σημάδεψαν.
Στη συνάντησή μας, ο ταλαντούχος καλλιτέχνης μιλά χωρίς περιστροφές για τη σκοτεινή πλευρά της δημοσιότητας, τα δημοσιεύματα που τον ενόχλησαν και την προσωπική ζωή που δεν θέλησε ποτέ να μετατρέψει σε δημόσιο θέαμα. Επιστρέφει στην πρώτη μεγάλη επαγγελματική του απόρριψη, που τον έκανε να ξεσπάσει σε κλάματα, και θυμάται την… ιδιαίτερη οντισιόν με τον Νίκο Καρβέλα, η οποία έμελλε να αλλάξει την πορεία του.
Αναφέρεται στην Άννα Βίσση, εξηγεί γιατί προβληματίστηκε όταν κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Άρη Σερβετάλη στον «Ρινόκερο» και δεν διστάζει να εκφράσει την αυστηρή άποψή του για την ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης.
Με αφορμή και τη συμμετοχή του στη σειρά του MEGA «Δύο Μαύρα Πουκάμισα», η συζήτηση περνά από την τέχνη στην ανθρώπινη φύση, από τη φιλοδοξία στην ανάγκη για αποδοχή και από την πειθαρχία στον έρωτα. Κι εκεί, σχεδόν απροσδόκητα, ο Αιμιλιανός Σταματάκης παραδέχεται πως το μεγαλύτερο ψέμα που έχει πει στον εαυτό του είναι ότι δεν τον ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι.
Με αφορά να με ξέρει ο κόσμος μέσα από τη δουλειά μου. Είναι συνειδητή, συγκεκριμένη επιλογή. Το υπόλοιπο απλά εμένα δεν μου κάνει αίσθηση.
Δεν ήξερες όταν ξεκίνησες να ασχολείσαι με το επάγγελμα ότι είναι ένα κομμάτι της δουλειάς και αυτό;
Ναι, το ήξερα ότι είναι ένα κομμάτι της δουλειάς και έχω μπει σε αυτή τη δουλειά με συγκεκριμένη στάση και άποψη, το ότι θα πρέπει ο κόσμος να μορφωθεί αντίθετα σε σχέση με αυτό. Δηλαδή, ο κόσμος είναι λανθασμένα μορφωμένος, κυρίως στην Ελλάδα, σε σχέση με το τι τον αφορά. Είναι σκληρή η άποψή μου για κάποιους, αλλά είναι συγκεκριμένη άποψη που έχει να κάνει με το τι είναι καλλιτέχνης και το τι είναι showbiz lifestyle.
Πιστεύεις ότι το lifestyle έχει κάνει καλό ή κακό στη δουλειά του ηθοποιού;
Θεωρώ ότι στη δουλειά του ηθοποιού έχει κάνει ένα μεγάλο καλό γιατί είναι ένας τρόπος με τον οποίο η έκθεση σε κάνει να γίνεις δημοφιλής. Θεωρώ ότι κάνει ένα μεγάλο κακό στην τέχνη γιατί στρέφει τον προβολέα όχι στην ίδια την τέχνη, αλλά στον καλλιτέχνη. Δηλαδή όχι στο προϊόν που παράγει ο καλλιτέχνης, αλλά στην προσωπική του ζωή.
Εσύ έχεις αντιδράσει κατά καιρούς όταν κάποια ερώτηση επί προσωπικού δε σου άρεσε. Ήταν επειδή δε σου άρεσε η ερώτηση ή ο τρόπος που σου έχει θέσει κάποιος την ερώτηση;
Αυτή είναι μια πάρα πολύ ωραία ερώτηση γιατί έρχεται στην ουσία του πράγματος. Μισό λεπτό. Έχει να κάνει, αυτό το σπουδάζουμε και στο θέατρο, δεν έχει να κάνει με το τι λες. Έχει να κάνει με το ποιο είναι το κίνητρο. Έχει να κάνει με το τι προσπαθείς να πετύχεις. Εμείς στη δουλειά μας καταλαβαίνουμε πολύ καλά, αναλύοντας τους χαρακτήρες αυτούς, τους ρόλους που αναλύουμε, στην πραγματικότητα πρέπει να καταλάβουμε κίνητρα, να καταλάβουμε τι προσπαθεί κάποιος να πετύχει. Όταν λοιπόν κάποιος έρχεται με μια τέτοια ερώτηση και καταλαβαίνεις ότι αυτό που προσπαθεί να πετύχει είναι να σε ερεθίσει, γιατί αν αντιδράσεις αυτό θα έχει περισσότερα clicks και θα γίνει ένα μεγαλύτερο θέμα, τότε φυσικά και δεν μπορεί να υπάρχει.
Έχεις νιώσει ποτέ ότι η προσωπική σου ζωή μπορεί να έχει επισκιάσει την δουλειά σου;
Φυσικά. Ότι έχει προσπαθήσει κάποιος να το επιχειρήσει αυτό, ναι. Ότι τα έχει καταφέρει, δε νομίζω. Γιατί, γιατί γρήγορα καταλαβαίνω ότι, όπως σου είπα και πριν, ότι δεν έχει κάτι, κάποιο ενδιαφέρον να τραβήξεις από αυτό από μένα.
Στα δυο μαύρα πουκάμισα είσαι ο Φίλιππος Σκαρφαλάκης. Θέλω να μου πεις καταρχάς ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.
Μέχρι στιγμής, κάνοντας παρέα με αυτόν τον Φίλιππο, μιλάμε για έναν καλλιτέχνη, έναν τραγουδιστή και λυράρη από αυτά τα παιδιά που ακολουθούν ακόμα την παράδοση στην Κρήτη. Γιατί είναι κάτι που φυσικά συμβαίνει πάρα πολύ σε αυτό το νησί. Δεν είναι τόσο εξελιγμένος σε σχέση με, πώς να το πούμε, με τεχνολογίες και τέτοια. Ασχολείται με τη μουσική, του αρέσει πολύ το τραγούδι, να παίζει τη λύρα του και είναι άλλος ένας, θα έλεγα, έτσι χαρούμενος, φωτεινός χαρακτήρας, ο οποίος όταν έρχεται αντιμέτωπος με τα σκοτάδια του γίνεται πάρα πολύ εκρηκτικός.
Πόσο κοντά είναι αυτός ο χαρακτήρας σε εσένα;
Πολύ μακριά θα έλεγα. Πολύ μακριά. Δηλαδή σε σχέση με τα συναισθηματικά του κομμάτια θα έλεγα κοντά. Εννοώ θέλω να πιστεύω ότι γενικά είμαι ένας μάλλον φωτεινός άνθρωπος, αλλά σε σχέση με το πόσο κοντά είμαι στην παράδοση, εγώ συναντώ την παράδοση κυρίως μέσα από τη δουλειά μου, όποτε μου δοθεί η ευκαιρία.
Αιμιλιανέ έχεις πει ότι δε σνομπάρεις την τηλεόραση. Ένιωσες ότι σου είχαν χρεώσει κάτι τέτοιο;
Ναι, ότι μου το είχαν χρεώσει. Καλά, ο καθένας μπορεί να πιστεύει και να γράφει ό,τι θέλει. Έτσι; Εδώ είμαι εγώ για να το διαψεύσω. Ο λόγος που σνομπάρουμε την τηλεόραση δεν είναι γιατί δε μας αρέσει η τέχνη της τηλεόρασης. Είναι γιατί απλούστατα τα μέσα στην Ελλάδα είναι διαφορετικά. Νομίζω ότι έχουμε δίκιο να σνομπάρουμε την τηλεόραση στην Ελλάδα. Είναι πολύ κακής ποιότητας το μέσο όρο. Δηλαδή αυτή είναι η αλήθεια.
«Ήταν συντριβή»
Έχεις περάσει από οντισιόν φαντάζομαι πάρα πολλές ειδικά στα πρώτα χρόνια. Έχεις απορριφθεί;
Αμέτρητες φορές.
Υπήρξε κάποια απόρριψη που μπορεί να σε στενοχώρησε τόσο και να αμφισβήτησες εσύ την καλλιτεχνική σου αξία;
Ήταν η πρώτη κιόλας. Δηλαδή νομίζω ότι η πιο σκληρή απογοήτευση για μένα ήταν η πρώτη. Είχα τελειώσει και τις πανεπιστημιακές μου σπουδές πάνω στο θέατρο και την και την Δραματική Σχολή του Εθνικού. Είχα ασχοληθεί πολύ και με το τραγούδι. Είχα όλα ας πούμε τις περγαμηνές που θα έλεγε κανείς για να πάω σε μια οποιαδήποτε οντισιόν. Ήταν η εποχή που είχαν ξεκινήσει οι σκηνοθέτες να ζητούν βιογραφικά πριν δεχτούν κάποιον. Και είπα δεν υπάρχει περίπτωση με αυτό το βιογραφικό να μην με δεχτεί κάποιος, έστω να με δει. Δε ζητούσα να με πάρει στη δουλειά. Είπα έστω να με δει στην οντισιόν, να μου δώσει την ευκαιρία να πάω. Και παρόλα αυτά απορρίφθηκε το βιογραφικό μου. Εκεί μου κοπήκαν τα πόδια όταν την πρώτη κιόλας μέρα το, το mail ήταν ”ευχαριστούμε πολύ, αλλά δε θα σας δούμε. Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας”. Ήταν συντριβή. Μιλάμε κλάματα, δηλαδή μιλάμε χάλια. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Την επόμενη κιόλας μέρα ήταν όταν πήρα την οντισιόν στις «Καμπάνες του Έντελβάις» για τον Κακλέα. Ήταν μέσα, μία μέρα διαφορά αυτά.
Τι σκέφτηκες εκείνη τη στιγμή;
Ότι υπήρχαν κάμερες και ότι όλο αυτό ήταν ταινία και κάποιου είδους ριάλιτι σόου και μου κάνουν πλάκα.
«Ο Νίκος Καρβέλας ήταν αρκετά απαιτητικός, σκληρός και απότομος»
Και στην πραγματικότητα; Πώς ήταν εκείνη η συνεργασία;
Ήταν μια τεράστια περιπέτεια. Ήταν πώς λες αυτή η ταινία μ’ αρέσει πάρα πολύ, αν έμπαινα μέσα σε αυτή την ταινία και τη ζούσα, πώς θα ήταν; Έγινε ακριβώς αυτό. Δηλαδή εγώ ένιωθα ότι ζω μέσα σε μια ταινία που δεν μπορεί να συμβεί ποτέ στην πραγματικότητα. Έτσι ένιωθα.
Τι ιστορίες θυμάσαι από τη συνεργασία; Την Άννα, τον Νίκο;
Θυμάμαι. Ήταν η τρίτη audition που έκαναν γιατί δεν μπορούσαν να βρουν ακριβώς αυτό που θέλανε. Ο Νίκος ήταν πάρα πολύ εκνευρισμένος και πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά και η τελευταία audition που κάνουν. Οπότε είπε εντάξει, κάνω μια τελευταία προσπάθεια. Άντε και δεν πειράζει. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να το βρω αυτό που θέλω. Εν πάση περιπτώσει, με κρατήσανε στο τέλος και εφόσον με κρατήσαν στο τέλος και έφυγαν όλοι οι άλλοι, η Άννα μου είπε πες μας μερικά πράγματα για σένα, να σε γνωρίσουμε, τι κάνεις, ποιος είσαι κτλ. Και αμέσως ο Νίκος μπήκε στη μέση και είπε αυτά δεν με αφορούν καθόλου. Κάτσε κάτω. Και περάσαμε δύο ώρες. Πέρασε με όλη τη μουσική του έργου για να καταλάβει αν εγώ μπορώ πραγματικά να το κάνω αυτό.
Μου έπαιζε τις μελωδίες και έπρεπε εγώ να τις επαναλαμβάνω και να πηγαίνω φωνητικά σε όλα τα σημεία που πηγαίνει και αυτός. Αμέσως αφότου τα παίζει, αμέσως να τα τραγουδάω. Μιλάμε για τρεις ώρες όπερα. Οπότε ήταν αρκετά απαιτητικός, σκληρός και απότομος. Δεν τον αφορούσε καν ποιος είμαι. Δεν τον ένοιαζε. Φυσικά, εννοείται, λογικό. Και μόλις τελείωσε όλο αυτό, έκανε μια απίστευτη στροφή. Τώρα μιλάμε να είσαι εκεί και να περιμένεις. Και η Άννα θυμάμαι έκανε πέρα δώθε, περίμενε να τελειώσουν όλα αυτά τα κομμάτια, να μιλήσω στο τηλέφωνο, έκανε άλλες δουλειές.
Μιλάμε, πήρε ένα ολόκληρο απόγευμα όλο αυτό. Και αφού τελείωσε και μου πέρασε όλο το έργο, για πρώτη στιγμή φωτίστηκε το πρόσωπό του και γέλασε. Δηλαδή χαμογέλασε και, και είπε αυτός είναι. Δηλαδή εκεί ξαλάφρωσε ας πούμε. Και ήταν πολύ ωραία στιγμή, γιατί εγώ δεν… Λέω τώρα κάποιος μου κάνει πλάκα, κάποιος θα μου πει σε τρολάρουμε, κάντε την κάμερα. Δεν ξέρω, ξέρεις, ήταν λίγο…
Ήταν εύκολη η συνεργασία που ακολούθησε μετά;
Πάρα πολύ. Όχι απλά εύκολη, ήταν υπέροχη, ήταν μαγική θα έλεγα. Και από τους και από τους δύο ανθρώπους και από τον Κακλέα, από όλες τις μεριές. Δηλαδή νομίζω είναι τυχερό να βρίσκεσαι με τέτοιους ανθρώπους που είναι λίγο αστείο να βλέπεις το πώς το βλέπει ο κόσμος. Ενώ εσύ να έχεις γνωρίσει πολύ όμορφους ανθρώπους.
«Το να μην γνωρίζω καν την Άννα Βίσση και να υπάρχουν δημοσιεύματα περί ερωτικών σχέσεων ήταν άτιμο»
Η δημοσιότητα λοιπόν που πήρες από αυτή τη συνεργασία ήταν τεράστια. Ήταν κάτι που το διαχειρίστηκες εύκολα στην αρχή του;
Ήταν κάτι που με σόκαρε στην αρχή. Εννοώ ήξερα ότι εφόσον ασχολείσαι με αυτό, θα έρθει, είναι αναπόφευκτο. Εμένα αυτό που με σόκαρε ήταν κυρίως η πρώτη στιγμή που κατάλαβα το πώς οι δημοσιογράφοι διαχειρίζονται τα κλικ. Αυτό ήταν για μένα σοκαριστικό. Το να μην γνωρίζω καν, ας πούμε, την Άννα, να μην τη γνωρίζω ως άνθρωπο καν και ήδη να υπάρχουν δημοσιεύματα περί ερωτικών σχέσεων και τέτοια. Για μένα αυτό ήταν άτιμο. Και θα μου πει κάποιος εντάξει μωρέ, δεν καταλαβαίνεις τώρα; Όχι, δεν καταλαβαίνω. Τι εννοείς;
Έχεις βρεθεί κάποιες φορές σε συζήτηση τύπου lifestyle εννοώ εκπομπών για προσωπικά σου θέματα. Έχεις βρεθεί όμως και για επαγγελματικά. Τότε που αντικατέστησες τον Άρη Σερβετάλη, ας πούμε, στον Ρινόκερο. Το σκέφτηκες πριν;
Με προβλημάτισε σε σχέση με το ότι κοίταξε να δεις, ο Άρης είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω, άσχετο με το ποιες επιλογές μπορεί να έχει στην προσωπική του φιλοσοφικά ζωή. Αυτό είναι επιλογές που δεν χρειάζεται να μπούμε σε αυτό καθόλου από την άποψη ότι εγώ μιλάω καθαρά για το θέμα της τέχνης. Όσον αφορά δηλαδή το καλλιτεχνικό κομμάτι, ο άνθρωπος εκείνο το διάστημα είχε μια στάση απέναντι στα πράγματα την οποία τη σέβομαι απόλυτα. Και είχε και δίκιο. Εννοώ θα μπορούσα να πω εγώ ότι οκ, αυτό θέλει, ότι πιστεύει ότι πρέπει να κάνει ένας καλλιτέχνης. Αν έρθω εγώ να τον αντικαταστήσω, είναι σαν να αναιρώ αυτή του την πράξη. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να στέκεται απέναντι σε κάτι με θέση και να έρχεσαι εσύ ως καλλιτέχνης να πας να το αναιρέσεις. Σε σχέση με αυτό με απασχόλησε. Όχι σε σχέση με το αν μπορούσα να τα καταφέρω ή όχι. Η απόφασή μου όμως ήταν το ότι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει στην επιστήμη, άσχετα αν αυτό τελικά ήταν λάθος ή όχι. Αυτό θα το καταλάβουμε χρόνια μετά, με τις έρευνες που θα βγούνε, έτσι;
Με τον Άρη Σερβετάλη μιλήσατε; Μιλάτε σήμερα;
Μιλάμε όπως μιλούσαμε πάντα. Εννοώ με σεβασμό όταν βρεθούμε, προσωπική παρέα κάναμε όταν δουλεύαμε μαζί. Συνήθως έτσι συμβαίνει με εμάς. Μια χαρά, δεν έχει συμβεί κάτι. Όταν βρισκόμαστε στον χώρο, μιλάμε.
Υπάρχει συνεργασία που να έχεις κάνει και να πεις ότι με αυτόν τον άνθρωπο δε θέλω να ξανασυνεργαστώ ποτέ;
Ναι, αλλά δεν θα το έλεγα ποτέ. Δεν θα το έλεγα ποτέ δημοσίως. Όχι, γιατί φοβάμαι κάτι. Αλλά γιατί τι έχεις να κερδίσεις από το να εκφράσεις δημοσίως ότι αυτόν δεν τον πάω;
Ο Νίκος Ξυλούρης για τους Έλληνες είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας αγαπημένος καλλιτέχνης. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο άγχος σου όταν σου έγινε η πρόταση και είπες το ναι;
Υπάρχει κάτι που λέγεται για τον Νίκο Ξυλούρη. Το έχει πει ο Πάρυς Περυσινάκης, ο οποίος είναι ένας επίσης τεράστιος μουσικός της Κρήτης. Όποιος, όποιος ακουμπάει τον Ψαρονίκο καίγεται. Όποιος και να προσπάθησε να έρθει κοντά του ή να τον μιμηθεί ή να κάνει ότι έκανε, δεν τα κατάφερε. Ήταν μοναδικό το μονοπάτι αυτού του καλλιτέχνη και όποιος έχει προσπαθήσει να το αγγίξει δεν πάει καλά. Πόσο μάλλον για τους Κρητικούς που έχουν μεγάλη περηφάνια γι’ αυτόν. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μου. Ότι πώς αγγίζεις κάτι που έχει περάσει από το ιστορικό και έχει γίνει θρύλος. Γιατί έχει υπάρξει και όχι μόνο καλλιτεχνικό είδωλο. Έχει υπάρξει και ένας ήρωας για πολλούς ανθρώπους, γιατί εκπροσωπούσε μια Ελλάδα καταπιεσμένη.
Σε εσένα όμως μόνο σε καλό νομίζω σου βγήκε αυτός ο ρόλος. Πήρες μια επιβεβαίωση…
Και από την ίδια την οικογένεια και από το κοινό και σε σχέση με αυτό που λέγαμε πριν. Φυσικά και η προσωπική μου δουλειά έπρεπε να είναι πάρα πολύ μεγάλη. Δεν προσπαθώ να αναιρέσω τον προσωπικό μου κόπο, έτσι; Αλλά έπρεπε να δουλέψουν πάρα πολλοί και όχι μόνο ένας για να συμβεί αυτό.
Υπήρχε κάποιος καλλιτέχνης που θαύμαζες και όταν τον γνώρισες από κοντά απογοητεύτηκες;
Ναι, ξέρεις, συμβαίνει συχνά. Ερχόμαστε ξανά στην πρώτη μας κουβέντα. Γιατί τελικά δεν έχει καμία σχέση αυτό που νομίζεις με τον πραγματικό άνθρωπο. Δε θα έπρεπε κιόλας. Οι αφηγήσεις ιστοριών είναι αυτές που ψυχαγωγούν τον κόσμο. Το συλλογικό υποσυνείδητο της κοινωνίας μας έχει ανάγκη να ακούσει τις ιστορίες. Στην πραγματικότητα το κουτσομπολιό δεν σε πάει και πολύ παρακάτω για τον ίδιο το χαρακτήρα. Οπότε τι αποδεικνύεται με αυτό που είπαμε στην κουβέντα, που σου λέω ότι πολύ συχνά έχει τύχει να απογοητευτώ; Δεν έχει καμία σχέση. Το ότι παίζει τόσο εκπληκτικά ή ότι είναι τόσο τρομερός ή φτιάχνει αυτόν τον ρόλο τόσο ωραία δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό άνθρωπο. Μπορεί και να έχει, αλλά δεν είναι προαπαιτούμενο.
Στον έρωτα είσαι ο άνθρωπος που φεύγει ή εκείνος που προσπαθεί μέχρι τέλους;
Αυτό έχει να κάνει με τη χημεία. Δηλαδή νομίζω ότι έχει να κάνει με το ότι πιστεύω ότι δύο άνθρωποι έχουν την πιθανότητα να κάνουν μια μοναδική χημεία που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έχεις πει στον εαυτό σου;
Ότι δε με νοιάζει τι λένε οι άλλοι.
Μας νοιάζει λες τελικά.
Είναι αναπόφευκτο. Είμαστε όντα φτιαγμένα για να επιζητούμε την αγάπη των άλλων.
Ποια πλευρά του εαυτού σου δεν θα ήθελες να δει ποτέ ο κόσμος;
‘Οταν προσπαθώ να αποκρούσω κάτι που με εκνευρίζει που γίνομαι πάρα πολύ θερμοκέφαλος. Όσο ανεβάζω θερμοκρασία δεν έχω σταματημό και μπορώ να φτάσω μέχρι και σε όριο. Πολύ λίγες φορές στη ζωή μου, αλλά είναι τρομακτικό αυτό.
Αιμιλιανέ, μέχρι τώρα πιστεύεις ότι έχεις ζήσει περισσότερο με βάση αυτά που πραγματικά θέλεις ή με βάση αυτά που θεωρείς ότι πρέπει να κάνεις;
Πολύ ωραίο. Άκου να σου πω. Θεωρώ ότι έχω επιλέξει. Ότι υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία με εκφράζουν. Και έχω φτιάξει τη ζωή μου με βάση αυτά. Με βάση τα πρέπει που με εκφράζουν. Γιατί υπάρχουν και πρέπει που δε με εκφράζουν. Υπάρχει ας πούμε πολύ στην ιαπωνική φιλοσοφία το τι πάει να πει πειθαρχία και το πώς μέσα από την πειθαρχία φτιάχνεις την αισθητική της ζωής σου. Τα πρέπει δεν είναι πάντα μόνο φυλακή. Είναι και εξέλιξη.
Αν είχες να επιλέξεις ανάμεσα στην απόλυτη επαγγελματική καταξίωση και σε μία προσωπική ζωή που σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο, τι θα διάλεγες;
Θα ήταν πολύ δύσκολο να απαντήσω.
