Το The Seven Deadly Sins: Origin αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πιο πολυσυζητημένα projects της Netmarble τα τελευταία χρόνια. Μετά την τεράστια επιτυχία των προηγούμενων mobile τίτλων του franchise, η εταιρεία επιχείρησε το μεγάλο άλμα προς μια open-world εμπειρία αξιώσεων, στοχεύοντας να κοντράρει στα ίσια μεγαθήρια του είδους.
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε επίσημα πριν από λίγες ημέρες, υποσχόμενο μια αχανή Britannia, γεμάτη μυστικά και μια πρωτότυπη ιστορία που επεκτείνει το σύμπαν του Nakaba Suzuki.
Δοκιμάσαμε τον τίτλο στην έκδοση για PC, θέλοντας να διαπιστώσουμε αν η τεχνική αρτιότητα και το βάθος του gameplay δικαιολογούν τις υψηλές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν από τα πρώτα trailers.
Παρά την εντυπωσιακή αισθητική και την πιστότητα στο art style του anime, η πρώτη μας επαφή με τον κόσμο του Tristan και του Meliodas αποκάλυψε μια εμπειρία που, ενώ σφύζει από προοπτική, έρχεται αντιμέτωπη με συγκεκριμένες προκλήσεις στον τομέα του χειρισμού και του optimization.
Γραφικά και Αισθητική: Σαν να βγήκε από το Studio Deen
Ας ξεκινήσουμε με το δυνατό χαρτί. Οπτικά, το παιχνίδι είναι χάρμα οφθαλμών. Η μεταφορά του art style του anime σε έναν πλήρως τρισδιάστατο κόσμο είναι υποδειγματική.
Τα χρώματα είναι ζωντανά, τα Ultimate moves των χαρακτήρων γεμίζουν την οθόνη με εφέ που θα ζήλευαν ακριβές παραγωγές, και η εξερεύνηση στην Britannia των 30 τετραγωνικών χιλιομέτρων σου δίνει συνεχώς αφορμές για screenshots. Στο PC, με όλα τα settings στο τέρμα, η εμπειρία είναι πραγματικά “next-gen anime”.
Gameplay: Ελευθερία, ωραιο fighting system και… το «αγκάθι» του χειρισμού
Το παιχνίδι προσπαθεί να παντρέψει τη συνταγή του Genshin Impact με το δικό του στυλ. Έχουμε ένα σύστημα μάχης που βασίζεται στο “Tag” (αλλαγή χαρακτήρων) και στη χρήση διαφορετικών όπλων, κάτι που δίνει τρομερό βάθος. Μπορείς να πετάξεις με τον Hawk, να κολυμπήσεις, να σκαρφαλώσεις… η ελευθερία είναι εκεί.
Όμως και εδώ είναι το μεγάλο «όμως» που συζητάει όλο το community ο χειρισμός είναι αυτό που λέμε “stiff” (δύσκαμπτος). Υπάρχει μια αίσθηση ότι ο χαρακτήρας δεν ανταποκρίνεται ακαριαία στις εντολές σου, ειδικά στο PC με το πληκτρολόγιο. Η κάμερα πολλές φορές «τρώει» κολλήματα σε κλειστούς χώρους, ενώ το switching μεταξύ των χαρακτήρων στη μέση του combo δεν είναι όσο ομαλό θα έπρεπε. Είναι αυτό το “clunky” feel που αναφέρουν πολλοί παίκτες στα forums, και δυστυχώς κόβει πόντους από την κατά τα άλλα διασκεδαστική μάχη.
Story: Ένα Multiverse για τους fans
Το σενάριο επικεντρώνεται στον Tristan (τον γιο του Meliodas) και σε ένα μπερδεμένο “space-time” σκηνικό που επιτρέπει σε χαρακτήρες από διαφορετικές εποχές να συναντηθούν. Είναι μια έξυπνη κίνηση για να δικαιολογήσουν το τεράστιο ρόστερ.
Η ιστορία έχει ενδιαφέρον και η μουσική επένδυση είναι ακριβώς όπως την περιμένεις: επική, ορχηστρική, με τις γνώριμες μελωδίες που σου σηκώνουν την τρίχα. Οι ήχοι του περιβάλλοντος και τα voice overs (ειδικά τα ιαπωνικά) είναι κορυφαία, κάνοντάς σε να νιώθεις ότι πρωταγωνιστείς σε μια νέα σεζόν της σειράς.
Τεχνικός Τομέας και Optimization
Εδώ θα γκρινιάξω λίγο παραπάνω. Παρόλο που το έπαιξα σε δυνατό PC, συνάντησα αρκετά bugs. Από χαρακτήρες που «κολλούσαν» μέσα σε βράχους μέχρι drops στα frames χωρίς προφανή λόγο σε μεγάλες πόλεις. Το optimization της Netmarble θέλει δουλειά. Επίσης, η χρήση AI assets σε ορισμένα textures του περιβάλλοντος (όπως είδαμε και στο Crimson Desert) κάνει την εμφάνισή της και εδώ, με κάποιες θολές επιφάνειες που «βγάζουν» μάτι αν πλησιάσεις πολύ.
Συμπέρασμα
Το The Seven Deadly Sins: Origin είναι ένα παιχνίδι με τεράστιες δυνατότητες που όμως κυκλοφόρησε με αρκετές «παιδικές ασθένειες». Είναι πανέμορφο, έχει υπέροχη μουσική και έναν κόσμο που σε καλεί να τον εξερευνήσεις, αλλά ο προβληματικός χειρισμός και το μέτριο optimization στο PC του στερούν την κορυφή. Αν είσαι fan της σειράς, θα το λατρέψεις παρά τα ελαττώματά του. Αν ψάχνεις το τέλειο open-world RPG, ίσως χρειαστεί να περιμένεις μερικά patches ακόμα.
