Η Έλενα Μακρή – Λυμπέρη βρέθηκε στο πλατό του Live News με τον Νίκο Ευαγγελάτο το απόγευμα της Τρίτης 26 Μαΐου και μίλησε για την απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών. Η εκδότρια του Hello θυμήθηκε τη γνωριμία και τη βαθιά σχέση που ανέπτυξαν, αποκαλύπτοντας άγνωστες στιγμές από τις συζητήσεις τους, αλλά και τη μεγάλη αγωνία του πρώην μοντέλου για την κόρη της, Βικτώρια.
«Εμείς κάναμε τα βραβεία γυναικών Life & Style. Στα βραβεία αυτά, πάντα ήθελα να υπάρχει ένα μήνυμα, δεν ήθελα να είναι αριστεία κοινότυπα. Και σκέφτηκα ότι το μήνυμα θα άρμοζε, γιατί, θα πάμε πίσω στο 2009, που ο κόσμος δεν μιλούσε. Πάρα πολλές γυναίκες της ελληνικής τηλεόρασης είχαν περάσει την αρρώστια και δεν μιλούσαν καθόλου γι’ αυτό. [..] Το 2009, λοιπόν, την πήρα τηλέφωνο. Έτσι γνωριστήκαμε, απ’ το τηλέφωνο. Ήρθε στο γραφείο, χαλαρά. Εκεί γνωριστήκαμε, και εκεί κατάλαβα ότι είχα να κάνω με μία άλλη γυναίκα, από αυτή που είχα πλάσει εγώ στο μυαλό μου», είπε αρχικά.
Και πρόσθεσε: «Της λέω: “Γράψ’ το όπως θα έγραφες ένα γράμμα στον εαυτό σου”. “Το έχω”, μου λέει, “το έχω φανταστεί τόσες πολλές φορές”. Στη συνέχεια κάναμε κι άλλες συζητήσεις, ξαναήρθε πάλι στο γραφείο και ανοιχτήκαμε η μία στην άλλη πιο πολύ. Εγώ είχα χάσει τότε, πολύ πρόσφατα, και τον πατέρα μου και τη μητέρα μου από την ίδια αρρώστια. Ποιος θα το φανταζόταν ότι, μετά από χρόνια που κάναμε παρέα και με τον Τραϊανό και με τη Γωγώ, θα έχανα και τον άντρα μου από αυτή την αρρώστια.
Μιλήσαμε, γίναμε φίλες με τη Γωγώ. Και δεν γίναμε φίλες από αυτές που βγαίνουνε συχνά ή μιλάνε συχνά στο τηλέφωνο. Γίναμε φίλες που ξέραμε ότι, όταν μιλάγαμε, μιλάγαμε σε βάθος. [..] Την πήρε την απόφαση, της είπε ο Τραϊανός… μου λέει: “Εντάξει, συμφωνεί”. “Έστω και μια γυναίκα”, μου λέει, “να σωθεί από το λόγο το δικό μου, θα έχω πετύχει κάτι”».
«Είχαμε ανταλλάξει μέχρι το περίπου ’24… όταν άρχισε πάλι το πρόβλημά της, το έμαθα. Αλλά κατά διαβολική σύμπτωση, είχε αρχίσει και το δικό μας πρόβλημα. Οπότε ήμουν κι εγώ άγγελος κακών ειδήσεων. Υπάρχει ταύτιση. Και με πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους έξω. Νιώθω τόσο πολύ τον Τραϊανό. Νιώθω τόσο πολύ το κοριτσάκι της. Ξέρω το μακρύ δρόμο που έχουν μπροστά τους. Ξέρω πόσο τραυματισμένοι, πόσο κουρέλια είναι αυτοί οι άνθρωποι ψυχολογικά, και ξέρω ότι θα πουν κάποια στιγμή, όπως λέω κι εγώ όταν με ρωτάνε: “Οφείλω να είμαι καλά”. Οφείλω να είμαι καλά, οφείλουμε όλοι να είμαστε καλά για αυτούς που μένουνε πίσω, και για εμάς που ευχαριστούμε που βρισκόμαστε υγιείς, κάθε μέρα», είπε στη συνέχεια η Έλενα Μακρή Λυμπέρη.
«Αυτό μου έλεγε πάντα. “Να τη δω να μεγαλώνει; Θα τη δω να παντρευτεί; Θα τη δω να βγάλει το σχολείο;” [..] Κάθε παιδί το βιώνει διαφορετικά. Εγώ έχω τρία παιδιά και τα τρία μου παιδιά το βιώνουν διαφορετικά. Κανένα παιδί δεν το βιώνει το ίδιο. Η Βικτώρια θα πάει πιο δυνατή και θα έχει να λέει ότι είχε όχι μόνο μια πανέμορφη μητέρα, αλλά είχε για μητέρα έναν πανέμορφο άνθρωπο που εγώ προσωπικά τον ανακάλυψα μετά. Πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα.
Με πολλούς ανθρώπους ασχολούμαστε μετά, γιατί είναι η δουλειά μας. Κάποιοι όμως; Μας ξεκλειδώνουν ένα κουτί στην καρδιά μας. Και τι είναι αυτό το κουτί; Είναι οι αναμνήσεις μας απ’ τα 90s, είναι οι αναμνήσεις μιας εποχής που τη ζήσαμε σαν αστραπή, που είχε πολύ πυροτέχνημα, ήταν φαντασμαγορική και δεν προλάβαμε να νιώσουμε ανθρώπους, όπως πραγματικά έπρεπε να τους νιώσουμε», κατέληξε.
