Βγαίνοντας από την avant premiere των «Αθώων» που πραγματοποιήθηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι το MEGA ετοιμάζεται να παρουσιάσει μια σειρά που δεν φοβάται να κινηθεί με κινηματογραφικούς όρους.
Λίγη ώρα νωρίτερα, πριν σβήσουν τα φώτα και ξεκινήσει η προβολή, υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση προσμονής με βλέμματα στραμμένα στην οθόνη και το κοινό έτοιμο να παραδοθεί στην ιστορία.
Το σενάριο της Ελένης Ζιώγα χτίζει αργά αλλά σταθερά έναν κόσμο γεμάτο εντάσεις, κοινωνικά στεγανά και ανθρώπινα πάθη. Η ιστορία δεν βασίζεται σε εύκολες κορυφώσεις, αντίθετα αφήνει τους χαρακτήρες να ξεδιπλωθούν μέσα από βλέμματα, σιωπές και συγκρούσεις που μοιάζουν αναπόφευκτες. Αναπόφευκτες όχι επειδή έτσι απαιτεί το δράμα, αλλά επειδή έτσι λειτουργούν οι άνθρωποι όταν εγκλωβίζονται στις κοινωνικές νόρμες. Είναι από εκείνα τα σενάρια που σε κάνουν να σκέφτεσαι, ακόμη κι αφού τελειώσει η σκηνή.
Η σκηνοθεσία των Νίκου και Άγγελου Κουτελιδάκη λειτουργεί υποστηρικτικά προς την ιστορία, χωρίς να «φωνάζει». Υπάρχει χώρος για βλέμματα που κρατούν λίγο παραπάνω, για παύσεις που λένε περισσότερα από τους διαλόγους. Τίποτα δεν μοιάζει βεβιασμένο. Η κάμερα παρακολουθεί τους ήρωες διακριτικά, σαν να φοβάται μήπως διαταράξει την εξέλιξη της ιστορίας. Παράλληλα, η παραγωγή είναι εμφανώς υψηλού επιπέδου, με τη συνολική εικόνα να σε μεταφέρει πειστικά σε εκείνη την εποχή.
Μια εξαιρετική φωτογραφία που παίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Το φως δεν φωτίζει απλώς τα πρόσωπα, αποκαλύπτει συναισθήματα, δημιουργεί αντιθέσεις, βαθαίνει τις ρωγμές των χαρακτήρων. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως η εικόνα «μιλάει» από μόνη της, πριν καν ακουστεί λέξη. Η μουσική έρχεται διακριτικά να «δέσει» την εικόνα, ενισχύοντας το συναίσθημα χωρίς να το επιβάλλει.
Οι ερμηνείες αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα ατού της σειράς. Οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται ως «καλοί» ή «κακοί», αλλά ως άνθρωποι με αδυναμίες και πάθη.
Η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη ως Μαργαρίτα κουβαλά ένταση και συναίσθημα, ισορροπώντας ανάμεσα στη δύναμη και τη γυναικεία ευαισθησία.
Ο Κώστας Νικούλι στον ρόλο του Γιάννου αποδίδει με αξιοσημείωτη εσωτερικότητα έναν χαρακτήρα βαθιά τραυματισμένο, χωρίς να τον κάνει εύκολο ή μονοδιάστατο.
Ο Γιάννης Νιάρρος δίνει στον Πέτρο σκοτεινές αποχρώσεις που δημιουργούν διαρκή ένταση, αλλά δεν διστάζει να φανερώσει και την ευαίσθητη πλευρά του.
Όταν ολοκληρώθηκε η προβολή των δύο πρώτων επεισοδίων, το κλίμα στην αίθουσα ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιώδες. Ήταν φανερό ότι οι «Αθώοι» είχαν ήδη αρχίσει να λειτουργούν μέσα στους θεατές, να γεννούν σκέψεις και συναισθήματα.
Με πρεμιέρα στις 5/2, η σειρά δείχνει έτοιμη να ξεχωρίσει. Είναι από εκείνες τις δουλειές που ζητούν από τον θεατή την προσοχή του και τον ανταμείβουν γι’ αυτό. Θα τολμήσω να πω ότι οι «Αθώοι» δεν είναι ένα σίριαλ που παρακολουθείς, αλλά ένα σίριαλ που σε ακολουθεί μετά το τέλος κάθε επεισοδίου…
