Εξοργισμένος ο Νίκος Ορφανός! Το μήνυμα του μετά το θάνατο του George Michael

«Είθισται σε κάθε θάνατο "διάσημου", κατά κανόνα καλλιτέχνη, να...»

Όταν έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του George Michael ο Νίκος Ορφανός ήταν από εκείνους που εξέφρασαν τη θλίψη τους μέσω των social media γράφοντας για την απώλεια του: «Τι κρίμα τόσο νέος…θυμάμαι τη συναυλία του πριν δέκα χρόνια στο Ολυμπιακό στάδιο, πόσο χαρούμενος φαινόταν…σαν να σβηνει η ανεμελιά και η χαρά της ζωής…αγαπητοί φίλοι ο Τζορτζ Μάικλ δε μένει ούτε αυτός πια εδώ…».

George Michael: Η ελληνική showbiz εκφράζει τη θλίψη της για το χαμό του

Λίγες ώρες μετά ο Νίκος Ορφανός δηλώνει εξοργισμένος αναφέροντας…

«Είθισται σε κάθε θάνατο «διάσημου», κατά κανόνα καλλιτέχνη, να ξεκινάει ο κανιβαλισμός. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, ο άνθρωπος πάντα αισθάνεται λίγο καλύτερα όταν ο θάνατος χτυπάει κάποιον άλλο, είναι μια προσπάθεια εξορκισμού αυτού του διαολεμένου αναπόφευκτου που μας περιμένει όλους. Και μάλιστα οι καλλιτέχνες που είναι πιο ανυπεράσπιστοι, μέσα στην αθωότητά τους, κατακρεουργούνται σχεδόν όσο λατρεύονται, κι αυτό είναι ένας νόμος της ζωής υπό μία έννοια, οκ. Ακόμα και τα χαιρέκακα σχόλια, του τύπου, «καλά να πάθει, έτσι που ζούσε-οδηγούσε-φερόταν,κλπ», κατανοητά είναι, μέσα στην ασημαντότητα εκείνων που τα γράφουν, μια ισχνή προσπάθεια να σηκωθούνε λίγο ψηλότερα του λόγου τους, όλα ανθρώπινα μέσα στη ματαιότητα τους ξαναλέω.
Αυτό που είναι όμως, για μένα, εξοργιστικό, είναι όταν διαβάζω πόσο οι γονείς ας πούμε του καλλιτέχνη, που δεν καταλάβαιναν χριστό από την τέχνη και το ταλέντο του όσο ζούσε, που δεν τον αποδέχονταν γιατί ήταν γκέη-λεσβία-χασικλής-απροσάρμοστος εν γένει, σύμφωνα με τα κριτήρια της δικής τους μίζερης χαμοζωής, πόσο λοιπόν αυτοί οι κανίβαλοι, θα πλουτίσουν, πέρα από την ίδια του την εταιρεία, από τα δικαιώματα που βροχηδόν θα εισπράξουν από την επαναπώληση του έργου του εκλιπόντος.
Καλοφάγωτα σε λογής καταχρήσεις λοιπόν. Τουλάχιστον ας ρίξουν και δυο δάκρυα μετάνοιας, για την έλλειψη αποδοχής που τους διακατείχε τόσα χρόνια. Αυτούς, έτσι κι αλλιώς κανείς δε θα τους θυμάται. Τα τραγούδια όμως και η ανάμνηση της χαράς της ζωής πάντα θα στέκει εδώ κι εκεί, κι απρόσμενα.

Αντίο Τζωρτζ…δεν ήμουν θαυμαστής σου φανατικός…αλλά κάποια τραγούδια σου ήταν πραγματικά σπουδαία ποπ τραγούδια υψηλού επιπέδου…»